თბილისი - Тбилиси - Tbilisi

თბილისი, რომელსაც მთელი საქართველო ეტანება და სადაც ფაქტობრივად ყველა ცდილობს რაღაც მანქანებით დამკვიდრებას, დღეს ძნელად თუ წააგავს ტრადიციულ ისტორიულ და ტურისტულ ქალაქს. ქალაქი, რომელიც ერთ დროს "ქალაქელი" ვაჭრებით, ხელოსნებითა და წვრილი საქმოსნებით იყო დასახლებული და ეს ჩვენთვის უცნობი ხალხი, რომლებიც არც კი ვიცი რა ჯურისა იყო ან რა ენაზე ალპარაკობდა, ჩვენს ქალაქს თავის იერს სძენდა.

დღეს თბილისი სულ სხვაა, მას აღარ აქვს ის ფუნქცია, რომელმაც თბილისი/ტფილისი ქალაქად აქცია - აქ თითქმის აღარ არიან ხელოსნები, ვაჭრები (იმ დროინდელი გაგებით) და ქარხნების მუშები. სამაგიეროდ, დღევანდელ თბილისში, 21-ე საუკუნის ურბანულ სივრცეში, ბლომად არიან დაფეხვილი მეორადი მანქანების მძღოლები, რომელიც საერთოდ არ ზრუნავენ მგზავრზე ან კომფორტზე და მხოლოდ ფასზე წუწუნით დაგამახსოვრებენ თავს; ყველგან ნახავთ წვრილ გადამყიდველებს, რომლებიც თავს "მაღაზიის მფლობელებს" უწოდებენ და რომელთა მთავარი საქმე, აქვე თბილისის ბაზრობებზე ნაყიდის ძვირად გასაღებაა; თბილისი სავსეა გაუმაძღარი მევახშეებით. ისინი თავს "ბანკირებს" ან "მიკრო-საფინანსო ორგანიზაციებს" უწოდებენ და ძირითადად სიხარბის კულტივირებითა და ამ გახარბებული ხალხის გაუბედურებით არიან დაკავებულნი' თბილისში ბევრნი არიან საშუალო და მცირე გაქანებისა რესტორატორები, რომლებიც ერთგვარად უგემურ და ძვირ საკვებს სთავაზობენ მოშიებულ სტუმარს. თან, მენიუც საკმაოდ სეზღუდულია: ხაჭაპური, ლობიანი, ხინკალი, მწვადი, ქაბაბი...და საეჭვო წარმოშობის ღვინოები, რომლებსაც მისტიურ სიტყვას "ქარხნულს" უწოდებენ...დრევანდელ თბილისში ყველა კუთხეში შეხვდებით ძველი მანქანების რეანიმატორ-ჯადოქრებს - მანქანის ხელოსნებს, მსხვილი სპეკულიანტებს და ძალიან მსხვილი რანგის აფერისტებს, რომლებიც ლობიზმით, კავშირებით, ქრთამებითა და ჩვეულებრივი ადამიანისთვის წარმოუდგენელი კომბინაციებით, ცდილობენ წინსვლას საკარიერო კიბეზე. კიბეზე, რომელიც, როგორც წესი, გვამებითაა მოფენილი. ამ ყველაფერს კი ჩუმად ვუყურებთ ჩვენ, თბილისელები, რომელთა შემოსავალის კლება პირდაპირპროპორციულ დამოკიდებულებაშია მსხვილი აფერსიტების ჯიბეების გასქელებასთან...

К могиле японского солдата

Оригинал взят у mmb_tiflis в К могиле японского солдата

Таки-да, у нас организовали  Япона-мама-сад. На базе Ботанического. Площадь  Япона-мама-сада составляет прибл. 30 квадратов. Ну, может, чуть больше или меньше. Факт - с гулькин нос. Декор минималистический, как и полагается  японскому саду. Открытие прошло в лучших традициях аскезы. Присутствовали мэр города Тбилиси, 3 японца из посольства (поскольку  укреплялись культурные связи) и  сотрудники Ботанического. Все были промерзжие донельзя, потому что погодка что-то там шептала не то. Вероятно поэтому и горожан не пригласили, - а чего зря людей мучить, все равно все желающие  не уместились бы на японском пятачке. Так что, чайную церемонию  народ увидел по телеку. Думаю, первую и последнюю.
Несмотря на все эти  преграды, садик стал весьма популярен у  брачующихся , туда бегут по несколько пар в день сфоткаться у камней и  корявой низкорослой растительности. Такая вот  модная могила японского солдата. Не знаю как там будет  с пейзажем зимой, но сейчас шикарно!

Collapse )



ალენ გინზბერგის "ნაგასაკის დღეები"

ნაგასაკის დღეები (ფანტაზია ყველასათვის).
ავტორი: ალენ გინზბერგი

თარგმანი და კომენტარები: ლევან ალფაიძისა

ალენ გინზბერგის ლექსი

გამოველ გარეთ და ვხედავ: ყუმბარებს, პლუტონიუმის წვიმით მოურწყავთ ნიუ-იორკული ლოიზაიდა (ლოუერ ისტ-საიდი)*.
სახლების ნაცვლად, ჩონჩხები დგანან რკინის, მახინჯად.
უხმოდ ხრჩოლავენ დამწვარი მაღაზიები და
კანალიზაციის მყრალი წყლის ოხშივარი,
მანჰეტენის ქუჩების თავახდილი ჭებიდან, ზევით მიიზლაზნება.

ადამიანები უდაბნოში მიმოფანტულან,
მიცოცავენ სადღაც, გათანგულნი შიმშილისგან.
წყალი დაუშრიათ ყველგან, ცისფერ ლაზერებს, გამოტყორცნილს მარსელების ამო-ებიდან**.
ამაზონის ხასხასა პალმის ხეები,
დანახშირებულ-დგანან, დიდი მდინარის ორივე ნაპირზე ასობით მილზე.

1978 წლის 10 აგვისტო

დიდი ამერიკელი პოეტის, ალენ გინზბერგის აპოკალიპტური ზმანება ატომურ ომზე. ზმანება, რომელიც ამერიკიდან შორს, დიდი ოკეანის გადაღმა, ჰოლივუდური ფილმის მუყაოს დეკორაციისგან განსხვავებით, იაპონიის ისტორიის ნაწილი გახდა 1945 წლის აგვისტოში...

გინზბერგი, უცნაური და მოუსვენარი ამერიკელი პოეტი, სამოციანების ფსიქოდელიურ სტილში გვიხატავს ბირთვული ომისშემდგომი ჯოჯოხეთის მიზანსცენას, მისი საყვარელი და აუტანელი ნიუ-იორკის ქუჩებიდან.

დღეს, მსოფლიო, რომელიც უკვე დიდი ხანია გაგიჟდა, სახიფათოდ ახლოს დგას ახალი პარანოიდული პროექტის - "ჰიროსიმა-ნაგასაკი 2.0-ის" განხორციელებასთან და სად მოხდება ახალი ჰიროსიმა, არავინ იცის.

თურმე "მსოფლიო ლიდერები" და "დიდი სახელმწიფოები" - თუ ვინმეს შეუძლია ამიხსნას რას ნიშნავს სიტყვათა ეს უტვინო შეთანხმებები - "არ გამორიცხავენ ბირთვულ ომს", ამბობენ სისულელით და ამპარტავნებით გაბღენძილი საინფორმაციო სააგენტოები.

მსოფლიო, როგორც ჩანს, ომს აპირებს და ომის მეორე დილა, გინზბერგის ლექსის მსგავსი იქნება... ვინ არის ეს "მსოფლიო" ? ამერიკა? რუსეთი? თუ იარაღის მწარმოებელი უსახელო კორპორაციები?

ვინ არიან მსოფლიო ლიდერები? რატომ გეგმავენ ისეთ რამეს, რაც არავის არ სურს? რატომ აქვთ მათ, "ლიდერებს", ვინმე პენჯაბელ ვაჭარზე თუ იმერელ გლეხზე მეტი უფლება, გადაწყვიტონ მსოფლიოს ბედი?

ჩვენ მივეცით მათ ამის უფლება? არ მიგვიცია.

რატომ წყვეტენ ისინი ჩვენს ბედს...ბედს იმ ხალხისა, ვინც არ ვართ "მსოფლიო ლიდერები".

რატომ გვაშინებენ "ატომური კონფლიქტით"? რა შეხება გვაქვს ჩვენ ამერიკის თუ რუსეთი მახინჯი და გაუმაძღარი იმპერიების ამბიციებთან თუ გეგმებთან?

რატომ გვექაჩებიან "მსოფლიო ლიდერები" ჯორჯ ორუელის "სახელმწიფოში"?

არა ომს! არა ასეთ მსოფლიოს!

-----
* - ლოუერ ისტ-საიდი (Lower East Side, ასევე ცნობილი როგორც LES, L.E.S. and Loisaida), ნიუ-იორკის ერთ-ერთი ნაწილის, მანჰეტენის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე, ერთ-ერთი ყველაზე ძველი უბანი მანჰეტენზე. ყოველთვის ცნობილი იყო, როგორც ”მუშათა უბანი”, სადაც აშშ-ში ახლად ჩამოსული ემიგრანტები სახლდებოდნენ. Lower East Side-ის ძირითადი ეთნიკური ჯგუფები იყვნენ/არიან იტალიელები, პოლონელები, ირლანდიელები, გერმანელები, პოლონელი და ლიტველი ებრაელები. დღეს, უბანში ძირითადად პუერტო-რიკოელები, დომინიკანელები და ჩინელები ცხოვრობენ.

** - ამო: ამოუცნობი მფრინავი ობიექტი. ინგლისური UFO (Unknown Flying Object) -ის ქართული შესატყვისი.

Nagasaki Days (Everybody's Fantasy) by Allen Ginsberg

I walked outside & the bomb'd
dropped lots of plutonium all over the Lower East Side
There weren't any buildings left just
iron skeletons groceries burned, potholes open to
stinking sewer waters

There were people starving and crawling
across the desert the Martian UFOs with blue
Light destroyer rays passed over and dried up all the
waters Charred Amazon palm trees for
hundreds of miles on both sides of the river.
August 10, 1978

  • juga1

ТБИЛИСИ 8-10 ОКТЯБРЯ 2016.

Последние дни своего отпуска решил провести в городе Тбилиси. В моём родном городе, где я родился и вырос. Зелёный А-321 от S7 доставил меня туда во второй половине дня, 8 октября. Город встретил 26 градусной отличной погодой. В этом году в мск бабьего лета так и не было, зато мне довелось убегать от осени снчала в Дюссельдорфе, потом в Милане и вот щас  - Тбилиси!)) Лето продолжается!))). Не задерживаясь особо на паспортном контроле, не ожидая багаж, т.к. всегда летаю без оного, взял такси и через 15 минут был дома).  Посидушки и ужин с мамой и старшим братом, тёплый вечер отличной погоды.. А на следующий день, почти с утра, отправился навестить свой город. Недавно (в августе) открыли ещё один отреставрированный уголок. Это на проспекте Давида Агмашенебели. Если выйти со ст метро Марджанишвили - то это налево. Надо пройти метров триста и вот он - новый Старый город:)

Вот фото:  :-)

В мск, в день вылета сильный туман


Collapse )
fire
  • ketosha

Николоз Бараташвили: я к звездам неба в подданство впишусь

Оригинал взят у ketosha в Николоз Бараташвили: я к звёзам неба в подданство впишусь
Мы вспоминали про "черную розу Тифлиса" Нино Чавчавадзе и в комментариях появилось имя чудеснейшего грузинского поэта, настоящего романтика - Николоза Бараташвили. Николоза по праву считают вторым по значению грузинским национальным поэтом после Шота Руставели (автора “Витязя в тигровой шкуре”). Но при жизни его не было опубликовано ни одного стихотворения.

Удивительно, но строки Николоза Бараташвили знают, наверное, почти все поклонники русской поэзии. Это «Синий цвет» в переводе Бориса Пастернака.

Цвет небесный, синий цвет,
Полюбил я с малых лет.
В детстве он мне означал
Синеву иных начал.

И теперь, когда достиг
Я вершины дней своих,
В жертву остальным цветам
Голубого не отдам...
Collapse )
Счетчик посещений Counter.CO.KZ - бесплатный счетчик на любой вкус!

Оставайтесь на связи: lj LiveJournal | fb Facebook | in Instagram


fire
  • ketosha

Я, бабушка, Илико и Илларион (Театр у Никитских ворот)

Оригинал взят у ketosha в Я, бабушка, Илико и Илларион (Театр у Никитских ворот)
23-02-2015

В глухой грузинской деревне после войны бабушка Ольга (Райна Праудина) растит внука-шалопая Зурико Вашаломидзе (Константин Иванов), в чем ей "помогают" соседей - кривой Илико Чигогидзе (Денис Юченков) и носатый Илларион Шеварднадзе (Юрий Голубцов). У Зурико есть учитель химии (Марк Высоцкий), друзья-оболтусы, одноклассницы, Мери (Вера Десницкая), в которую он счастливо влюблен, и собака Мурада. И происходит жизнь, смешная и грустная одновременно. Это роман "Я, бабушка, Илико и Илларион" Нодара Думбадзе.

Collapse )

Счетчик посещений Counter.CO.KZ - бесплатный счетчик на любой вкус!


fire
  • ketosha

Черная роза Тифлиса

Оригинал взят у ketosha в Черная роза Тифлиса
После спектакля "Русское горе" в театре "Школа современной пьесы" не вспомнить про "черную розу Тифлиса" Нино Чавчавадзе было невозможно. Тем более,что совсем недавно у Нино был день рождения - она родилась 4 ноября 1812 года...

Юная княжна Нино была женой Александра Грибоедова всего несколько месяцев и 30 лет хранила ему верность после его смерти.

нина 2 alexgrib2q
Collapse )

Счетчик посещений Counter.CO.KZ - бесплатный счетчик на любой вкус!

Я в соцсетях инстаграм и фейсбук. Добавляйтесь, чтобы обмениваться эмоциями!